,
Ana sayfa
Hakkımızda
Hizmetler
Futbol Takımı
Cenaze Hizmetleri
Yaşlılar Evi
Cami
Tüzük
Yönetim
Haberler
İrtibat
Ziyaret 773612 sayısı
 
 
  1.  YETERKİ ZİHİN VE GÖNÜLLERİMİZ ENGELLİ OLMASIN
  2.  DİN GÖREVLİSİ VE CEMAAT İLİŞKİSİ
  3.  EZBERCİ DİN EGİTİMİ
  4.  YAŞLILIK VE YAŞLILARA KARŞI TUTUM
  5.  ÖMÜRLÜK TECRÜBE YAŞLILIK
  6.  İSLAM KOLAYLIK DİNİDİR
  7.  ÇOCUK VE DİNİ MEKAN BULUŞMASI
  8.  HAYATIN SORUNLARI KARŞISINDA ÇOCUK OLMAK
  9.  DÜRÜSLÜK, TEMİZLİK,TEMBELLİK
  10.  GENÇLERİMİZ DAHA AYDINLIK GÜNLERE
  11.  ÇOCUKLARLA BÜYÜMEK
  12.  ARKADAŞIN İYİSİ
  13.  RAMAZAN AYI VE ÖZ DENETİM
  14.  AHLAKIN ÖZÜ EDEPTİR
  15.  EMANET BİLİNCİ
  16.  SAMİMİYET VE TEVAZU
  17.  Sabır insanlar için sığınılacak yegane limandır
  18.  SÖZÜN ÖZETİ
  19.  HUZURUN ANAHTARI AHLAKTIR
  20.  DÜNYADAKİ EN BÜYÜK MEZARLIGIN SIRRI NE
  21.  Hz HÜSEYİN VE KERBALA
  22.  MEHMET AKİF
  23.  ŞEHİT MEKTUPLARI
  24.  BAY VE BAYAN HOCALARIN HAFTALIK DERS PROGRAMLARI
  25.  CAMİ FALİYETLERİ
  26.  ŞİDDET VE MERHAMETSİZLİGİN ANA UNSURU
  27.  B.T.İ.K.MERKEZİ BAYANLAR CEMAATI PİKNİK YAPTILAR
  28.  ŞEVKAT VE MERHAMET
  29.  ŞAHSİYET VE KİŞİLİK
  30.  KÖTÜ SÖZ
  31.  SELAMLAŞMA
  32.  MÜMÜN VE CAMİ
  33.  CAMİDE VICTORIA VALİSİ İLE OPUN DAY
  34.  HOYRATCA TÜKETİM
  35.  KOMŞULUK MEDENİYETİ
  36.  FİTRE VE ZEKAT YARDIMLARI YERİNE HAVALE EDİLDİ
  37.  SESSİZLERİN VE KİMSESİZLERİN FERYADI
  38.  ÇOCUKLARIN ,CAMİLER BULUŞMA YERİ OLSUN
  39.  ALLAH SABREDENLERLE BERABERDİR.
  40.  FITRAT AHLAKI
  41.  FARK ETMELİ İNSAN
  42.  ERMENİ MEZALİMİ
  43.  CAMI VE KURS PROGRAMI
  44.  ÇANAKKALE ŞEHİTLERİNE...
  45.  ÇANAKKALE DESTANI
  46.  SELAMLAŞMAK
  47.  KUL HAKKINDAN NE ANLIYORUZ
  48.  BASIN BİLDİRİSİ
  49.  SEVAL ÖGRETMENİN ÇANAKKALE ŞİİRİ
  50.  İNSAN ONURU
  51.  CUMHURİYET BAYRAMI RESEPSİYONU
  52.  B.T.İ.K.MERKEZİ YÖNETİM KURULU LİSTESİ
  53.  EŞLERİN KARŞILIKLI SORUMLULUKLARI
  54.  KUTLU DOGUM; RAHMET PEYGAMBERİ
  55.  PLANLAMA BAKANI CEMİYETİ ZİYARET
  56.  CUMA HUTBESİ 24/10/2014
  57.  AHİRET; HESAP VERME BİLİNCİ
  58.  SOSYAL MEDYA VE GENÇLİK
  59.  PAHA BİÇİLMEZ SERMAYE; ÖMÜR
  60.  MEVLİD: RAHMET ELÇİSİNİN DÜNYAYA TEŞRİFİ.
  61.  EZAN ÖZGÜRLÜĞÜN GÜR SEDASI
  62.  BİR TEKELLÜF DEGİL. NİMET OLARAK NAMAZ
  63.  ERDEMLİ BİR DURUŞ:
  64.  ALLAH'IN SON DİNİ İSLAM.
  65.  ŞÜKÜR NİMETLERİ ARTIRIR
  66.  ANKARA ETEMESGUT MÜFTÜSÜ YUNUS CAN'i DINLE
  67.  İMAN
  68.  HER CAN KUTSAL VE DOKUNULMAZDIR;
  69.  ÖLÜM VE ÖTESİ
  70.  ALLAH, AŞIRI GİDENLERİ SEVMEZ.
  71.  ÇANAKKALE ŞEHİTLERİNE...
  72.  İNSANI İYİLİK YAŞATIR:
  73.  KUL VE KAMU HAKKI
  74.  KAKİKİ SEVGİ;ALLAH'I SEVMEK,ALLAH İÇİN SEVMEK.
  75.  HZ. PEYGAMBER VE BİRLİKTE YAŞAMA AHLAKI.
  76.  DÜNYA BİZE,BİZ BİRBİRİMİZE EMANETİZ.
  77.  MANEVİ ÇOŞKUNUN ZİRVESİ: ÜÇ AYLAR
  78.  KALBİN CİLASI: TÖVBE VE İSTİĞFAR
  79.  CANA CAN OLMAK: AİLE
  80.  MİRAÇ KANDİLİ
  81.  BOŞ ŞEYLERİ TERK EDEREK HAYATI ANLAMLI KILMAK.
  82.  TEVBEMİZ BERATIMIZ OLSUN
  83.  KUR'AN AYINDA KUR'AN'LA BULUŞALIM;
  84.  VAKİT İYİLİK VAKTİ:BU RAMAZAN VE HER ZAMAN
  85.  TEHVİD İLE GELEN VAHDET
  86.  CENNET KAPILARININ ANAHTARI YETİMLER
  87.  KADİR GECESİ ,KADİR BİLENLER İÇİNDİR.
  88.  YARATAN RABBİNİN ADIYLA OKU
  89.  KERBALAYI DOGRU ANLAMAK.
  90.  PEYGAMBERLER, İNSANLIĞIN YOLUNU AYDINLATAN REHBERLERDİR
  91.  HER İNSAN ALLAH'IN BİR AYETİDİR;
  92.  ZİKİR;KALPLERE HAYAT VEREN İKSİR
  93.  KÜRESEL TERÖRÜN HEDEF ALDIGI DİN;İSLAM
  94.  RABBİMİZ;BİZİ DOSDOĞRU YOLA İLET!
  95.  İMTİHANIN ADI:FİTNE.
  96.  SÖZ AHLAKI
  97.  AHİRETE İMAN
  98.  GÜN MİLLETCE KENETLEME GÜNÜDÜR.
  99.  EN BÜYÜK BOZGUNCULUK.
  100.  KULLUK SADECE ALLAHA ÖZGÜDÜR.
  101.  ZAFER AYI AĞUSTOS
  102.  ÖRNEK ÜMMET OLABİLMEK
  103.  YERYÜZÜNÜN KÜÇÜK VE ONURLU HALİFESİ ÇOCUK
  104.  AVUSTRALYA GENEL VALİSİNİN CEMİYETİMİZİ ZİYARETİ
  105.  HER ZORLUKLA BERABER BİR KOLAYLIK VARDIR
  106.  NAMAZI ZAYİ ETMEK
  107.  FİTRE VE ZEKAT BİLGİLERİ
  108.  CENNETE GÖTÜREN AMEL DOĞRULUKTUR.

  HAYATIN SORUNLARI KARŞISINDA ÇOCUK OLMAK
        HAYATIN  SORUNLARI  KARŞISINDA  ÇOCUK  OLMAK
 
Toplum olarak değişiyoruz ama değişirken de galiba bize ait olan birçok değeri kaybediyoruz. Atalarımızın yüzyıllar boyunca beslendikleri manevi-kültürel-ilmî (bilimsel) pınarlardan kendi nasiplerince aldıkları ilkeleri hayatın içinde yoğurarak sistemleştirdikleri bir toplum algısı vardı. Bu toplumsal algıda annenin, babanın, çocuğun, dedenin, ninenin, komşunun, bakkalın, yoksulun, zenginin, özürlünün, hamalın... hasılı bütün toplumsal kategorilerin bir yeri vardı.

Anne-baba, çocuklarını bu toplum algısı çerçevesinde ve kültürel sürekliliğe vurgu yaparak yetiştirirken dede ve nineler, torunlarına sevgilerini ve engin hayat tecrübelerini aktarıyordu. Çocuklar böyle bir ortamda anne-babaya, büyüklere, komşuya, akrabaya nasıl davranılacağını görerek öğreniyordu. Amca, dayı, hala, teyze çocuklarla ilişkilerinde onlara daha az otorite ama daha fazla ilgi ve sevgi göstererek sosyal kontrol mekanizmasını işletmekteydi. Komşuya gelince... fiüphesiz o toplum algısının yaşatılmasında ve çocuğun buna uygun olarak yetişmesinde komşunun da yadsınamaz bir payı vardı. Komşu komşunun çocuğunu gözetirdi. Ona kıl kadar bir zarar gelmesini istemez, mahallede, sokakta, tarlada onu kendi çocuğundan ayırmazdı. Hatta o toplum algısında başkasının çocuğu daha önde tutulur, ona öncelik ve daha fazla değer verilirdi.

O algı dünyasında komşunun bazı durumlarda sizin çocuğunuza müdahale etmesine itiraz etmezdiniz. Çünkü herkes ortak değerleri paylaşmaktaydı, herkes birbirine güvenmekteydi. Herkes birbirinin iyiliğini istemekteydi ve bu yüzden onun iyilik düşüncesiyle bunu yaptığını bilirdiniz. Komşunun sizin çocuğunuza müdahale etme hakkını yadırgamazdınız, bilakis çocuğun bir yanlış davranış göstermesi veya tehlikeli bir duruma düşmesi durumunda bu müdahaleyi olağan kabul ederdiniz. Bu algı, hem çocuğun yanlışlara düşmesine karşı doğal engelleyicilerden biri idi, hem de sizin huzur ve güven içinde bulunmanıza katkı sağlayan bir faktördü. Komşular arasında, birbirinin külüne muhtaçlık derecesinde bir dayanışma, yardımlaşma ruhu kuran bir kültürün böylesine bir güven iklimini ortaya çıkması doğal karşılanmalıdır.

Toplumumuz hızla değişti ve değişmektedir. Kırsal nüfus ağırlıklı ve tarıma dayalı toplum yapısından nüfusun büyük çoğunluğunun kentlere taşınması sonucunu meydana getiren sanayi ve hizmetler sektörünün başat hale geldiği bir toplum yapısına geçişi yaşadık ve yaşamaya devam ediyoruz. Bunun beraberinde getirdiği birçok sorunla karşı karşıya olduğumuz açıktır. Kırsal nüfus ağırlıklı eski toplum yapımızda yerleşim yerleri küçük ve sosyal hareketlilik düzeyi (göç, yer ve iş değiştirme gibi) düşük olduğu için insanlar genelde birbirini tanıyordu. Algı birliği ve kültürel uyuşmanın yanında sosyal birimlerin küçüklüğü de sosyal barış, güven ve huzur için önemli bir etkendir. Herkesin birbirini tanıdığı bir sosyal çevrede sosyal kontrol ve sosyal güven düzeyi yüksek; sosyal suç, sosyal mahrumiyet ve mağduriyet düzeyleri ise düşük olarak gerçekleşmekteydi.

Toplum yapımızın değişmesi, beraberinde neler getirdi? Aynı millî kültür iklimi içinde olsalar bile farklı coğrafî bölgelerden, farklı alt-kültür çevrelerinden ve farklı sosyo-ekonomik düzeye sahip milyonlarca insanın bir araya geldiği büyük kentlerde yaşamaya başlayan insanlar arasında güven ilişkilerinin kurulması kolay değildi. Akraba, komşu ve tanıdıklarından koparak yeni insanlarla tanış olmanın, büyük şehir hayatına uyum sağlamanın zorlukları ortadadır. Yaşanan sosyal hareketlilikte bazı aileler, kentlerde kendi kabuğuna çekilme eğilimi gösterdi. Onlarca ailenin oturduğu apartmanlarda insanlar birbirlerine kapılarını kapatırken aynı zamanda kalplerini de kapadılar. Bazıları da komşuluk ilişkileri yerine hemşerilik ilişkilerini tercih ederek memleketindeki sosyal ilişkileri ve kültürel iklimi büyük şehirlerde yaşatmaya yöneldi. Dolayısıyla büyük şehre gelen insanlar, daha önceki sosyal hayatlarında içinde yaşadıkları uyumlu düzeni orada bulamadılar.

Büyük şehir hayatının aile yapısına getirdiği başka değişiklikler de vardı. Bunlardan en önemlileri ailenin küçülerek çekirdek aileye dönüşmesi, kadının ücretli olarak ev dışında çalışmaya başlaması, dede-nine gibi yaşlı ebeveynlerin aileden kopması olarak sayılabilir. Küçülen ailelerde bir de annenin ev dışında çalışma hayatına girmesi en fazla çocukların bakımı ve yetiştirilmesinde sorunlar ortaya çıkardı. Kurumsal bakım hizmetlerindeki yetersizlikler ve hiçbir kurumsal bakımın annenin yerini tutamayacağı gerçeği de göz önünde tutulduğunda çocuklarla ilgili olarak yaşanan sorunun büyüklüğü daha kolay anlaşılabilir. Günümüz toplumunda çocuk, daha küçük yaştayken modern hayatın sorunlarını yaşamaya başlamaktadır.

Bugün çocuklarımız nasıl bir sosyal çevrede yaşıyorlar? Sosyal çevreleri yeterince güven verici midir? İçinde bulundukları sosyal çevre onların insanî, ahlakî açıdan erdemli bir insan olarak yetişmelerine katkı sağlamakta mıdır? Günümüzde genel olarak sosyal çevrenin, özel olarak sokağın çocuklarımızın yetişmesindeki yeri nedir?

Anne-baba ve yaşlı ebeveyn kontrolünün azaldığı bir ortamda çocuklar zararlı ve kötü alışkanlıklara daha kolay bulaşabildiği gibi sokağın tehlikelerine daha fazla maruz kalabilmektedirler. Anne sevgisi, anne şefkati ve ilgisi ile yetişmesi gereken çağda bundan mahrum kalan birçok çocuk ya kreş ve gündüz bakımevlerinde zorunlu bakıma tâbi tutulmakta, ya evde tek başına kontrolsüz ve korunaksız olarak zamanını geçirmekte ya da oyun salonlarında, parklarda ve sokaklarda zamanını geçirmektedir. Kentleşmenin ve iletişim teknolojilerindeki hızlı gelişmenin sosyal hayatımıza getirdiği bazı yenilikler de (cep telefonu, internet kullanımı ve internetkafeler, oyun salonları, şiddet içerikli elektronik oyunlar...) çocuklarımızın kişiliği ve davranışları üzerinde olumsuz etkilerde bulunmaktadır.

Bugünkü toplum yapımızda sokağın, sosyal çevrenin güvensiz hale gelmesinin altında yatan birçok sebep vardır. En temel sebep yukarıda belirlediğimiz toplum algımızın ciddi değişme geçirmesidir. Diğer sebepler bundan türeyen sebeplerdir. Cemiyetçilik, dayanışma, yardımlaşma, paylaşma, birbiri için fedakârlık, empati, diğerkâmlık gibi ulvi ve erdemli değerlerin yerini maddiyatçılık, bireycilik, başkalarına üstünlük kurma gibi anlayışların alması insanlar arasındaki güven ilişkilerine darbe vurmuştur.

Ulvi değerlerin zayıfladığı ve bireyci değerlerin yükseldiği bir toplumsal ortamda insanlar kendilerini çevrelerinden sorumlu görmemeye, herkes kendisini sadece kendisinden ve ailesinden sorumlu görmeye başlamıştır. Kendisine ve çocuklarına zararı dokunmadığı sürece sosyal çevrede görülen yozlaşma ve bozulmalara, suç ve kötülük odaklarına karşı ilgisiz kalmak modern hayatın ortaya çıkardığı bir tutumdur. Bu durum aslında toplum olma ruhunu zayıflatmak yoluyla suç şebekelerinin ve kötülük odaklarının işine gelmektedir. Toplumdaki bağların zayıflamasından yararlanan örgütlü suç odakları, başta savunma gücü zayıf olan kadın, çocuk ve yaşlılar olmak üzere gözlerine kestirdikleri insanları hedef alabilmektedirler. Böyle bir ortamda yetişkinlere ve çocuklara karşı çok sayıda suç odağı (organ mafyası, hırsızlık ve gasp şebekeleri, kapkaççılar, insan ticareti yapanlar, çocuk pornocuları) rahatça cirit atabilmektedir. Son zamanlarda sıkça duyulan kayıp çocuklar ve benzeri olayların arkasında muhtemelen bu tür suç şebekeleri bulunmaktadır.

Geleneksel toplum yapımızda önemli bir rolü bulunan mahalle anlayışı ve bilinci, mahalleye atfedilen değerler de toplumdaki dayanışma ruhunu ayakta tutan değerlerdendi. Çocuk “mahalle”de neredeyse ikinci evinde gibi güvende sayılırdı. Oysa bugün, komşuya ve sokağa güvenmeme, komşuyla paylaşma ilişkisinden kaçınma, çevrede olanlara karşı kayıtsız kalma gibi tutumlar artmaktadır. Bunlar, modern toplum algısının insanları önce bireyselleştirip sonra onlara verdiği güçsüzlük ve yalnızlık duygularının birer sonucudur. Aslında burada psikolojik bir kısır döngü mekanizması işlemektedir. Kendini daha fazla güvende hissetmek için diğer insanlara güvenmeme yolunu seçen kişi tersine bu yolla daha fazla bireyselleşmekte ve daha güvenliksiz hale gelmektedir. Böyle bir sosyal psikolojik ortamda yetişen çocuklar da doğal olarak paylaşmayı bilmeyen, yoğun kıskançlık duyguları yaşayan, bireysel çıkarını öncelikli hedef kabul eden insanlar olacaktır.

Toplumda insanlar arasında güvenin yeniden kurulması imkânsız mıdır? Aslına bakılırsa bugün bu değerleri yeniden canlandırmak zor gibi görünmektedir, ancak yine de, konumuz olan çocuğu da kapsayacak şekilde güven toplumunun kurulması yolunda işe bir yerlerden başlamak gerekir. En azından, çocuğunun lehinde de olsa ona kimseyi karıştırmayan, ondan tek sorumlu olarak kendisini gören, yersiz derecede çocuk kıskançlığına sahip olan, en küçük bir meselede ve haksız bile olsa kendi çocuğunu kayıran anne-baba olgusuna karşı dikkatli olmak gerekir. Bunun yerine çocuğuna karşı sorumlu olduğu kadar çevresine de duyarlı, kendi çocuğunu sevdiği kadar başkalarının çocuklarına karşı da sevgi besleyen, ailesine bağlı olduğu kadar komşu haklarını da gözeten ebeveynler olmaya ve diğerlerini de bu yolda etkilemeye çalışabiliriz. Çocuklara daha fazla zaman ayırarak onlarla iletişimi güçlendirmek, televizyonlardaki ve internetteki zararlı içeriklere karşı çocukları anlayacakları ifadelerle uyarmak da yapılması gereken davranışlardan sayılabilir. Böylece hem ailelerimiz saadet yuvası olabilir, hem de sokağımız, mahallemiz ve giderek toplumumuz kaos ve güvensizlik ortamı yerine kendimiz ve çocuklarımız için huzur ortamı olabilir.

 
 
Copyright © 2006 by BTICC. All rights reserved.

Digital World IT