,
Ana sayfa
Hakkımızda
Hizmetler
Futbol Takımı
Cenaze Hizmetleri
Yaşlılar Evi
Cami
Tüzük
Yönetim
Haberler
İrtibat
Ziyaret 773707 sayısı
 
 
  1.  YETERKİ ZİHİN VE GÖNÜLLERİMİZ ENGELLİ OLMASIN
  2.  DİN GÖREVLİSİ VE CEMAAT İLİŞKİSİ
  3.  EZBERCİ DİN EGİTİMİ
  4.  YAŞLILIK VE YAŞLILARA KARŞI TUTUM
  5.  ÖMÜRLÜK TECRÜBE YAŞLILIK
  6.  İSLAM KOLAYLIK DİNİDİR
  7.  ÇOCUK VE DİNİ MEKAN BULUŞMASI
  8.  HAYATIN SORUNLARI KARŞISINDA ÇOCUK OLMAK
  9.  DÜRÜSLÜK, TEMİZLİK,TEMBELLİK
  10.  GENÇLERİMİZ DAHA AYDINLIK GÜNLERE
  11.  ÇOCUKLARLA BÜYÜMEK
  12.  ARKADAŞIN İYİSİ
  13.  RAMAZAN AYI VE ÖZ DENETİM
  14.  AHLAKIN ÖZÜ EDEPTİR
  15.  EMANET BİLİNCİ
  16.  SAMİMİYET VE TEVAZU
  17.  Sabır insanlar için sığınılacak yegane limandır
  18.  SÖZÜN ÖZETİ
  19.  HUZURUN ANAHTARI AHLAKTIR
  20.  DÜNYADAKİ EN BÜYÜK MEZARLIGIN SIRRI NE
  21.  Hz HÜSEYİN VE KERBALA
  22.  MEHMET AKİF
  23.  ŞEHİT MEKTUPLARI
  24.  BAY VE BAYAN HOCALARIN HAFTALIK DERS PROGRAMLARI
  25.  CAMİ FALİYETLERİ
  26.  ŞİDDET VE MERHAMETSİZLİGİN ANA UNSURU
  27.  B.T.İ.K.MERKEZİ BAYANLAR CEMAATI PİKNİK YAPTILAR
  28.  ŞEVKAT VE MERHAMET
  29.  ŞAHSİYET VE KİŞİLİK
  30.  KÖTÜ SÖZ
  31.  SELAMLAŞMA
  32.  MÜMÜN VE CAMİ
  33.  CAMİDE VICTORIA VALİSİ İLE OPUN DAY
  34.  HOYRATCA TÜKETİM
  35.  KOMŞULUK MEDENİYETİ
  36.  FİTRE VE ZEKAT YARDIMLARI YERİNE HAVALE EDİLDİ
  37.  SESSİZLERİN VE KİMSESİZLERİN FERYADI
  38.  ÇOCUKLARIN ,CAMİLER BULUŞMA YERİ OLSUN
  39.  ALLAH SABREDENLERLE BERABERDİR.
  40.  FITRAT AHLAKI
  41.  FARK ETMELİ İNSAN
  42.  ERMENİ MEZALİMİ
  43.  CAMI VE KURS PROGRAMI
  44.  ÇANAKKALE ŞEHİTLERİNE...
  45.  ÇANAKKALE DESTANI
  46.  SELAMLAŞMAK
  47.  KUL HAKKINDAN NE ANLIYORUZ
  48.  BASIN BİLDİRİSİ
  49.  SEVAL ÖGRETMENİN ÇANAKKALE ŞİİRİ
  50.  İNSAN ONURU
  51.  CUMHURİYET BAYRAMI RESEPSİYONU
  52.  B.T.İ.K.MERKEZİ YÖNETİM KURULU LİSTESİ
  53.  EŞLERİN KARŞILIKLI SORUMLULUKLARI
  54.  KUTLU DOGUM; RAHMET PEYGAMBERİ
  55.  PLANLAMA BAKANI CEMİYETİ ZİYARET
  56.  CUMA HUTBESİ 24/10/2014
  57.  AHİRET; HESAP VERME BİLİNCİ
  58.  SOSYAL MEDYA VE GENÇLİK
  59.  PAHA BİÇİLMEZ SERMAYE; ÖMÜR
  60.  MEVLİD: RAHMET ELÇİSİNİN DÜNYAYA TEŞRİFİ.
  61.  EZAN ÖZGÜRLÜĞÜN GÜR SEDASI
  62.  BİR TEKELLÜF DEGİL. NİMET OLARAK NAMAZ
  63.  ERDEMLİ BİR DURUŞ:
  64.  ALLAH'IN SON DİNİ İSLAM.
  65.  ŞÜKÜR NİMETLERİ ARTIRIR
  66.  ANKARA ETEMESGUT MÜFTÜSÜ YUNUS CAN'i DINLE
  67.  İMAN
  68.  HER CAN KUTSAL VE DOKUNULMAZDIR;
  69.  ÖLÜM VE ÖTESİ
  70.  ALLAH, AŞIRI GİDENLERİ SEVMEZ.
  71.  ÇANAKKALE ŞEHİTLERİNE...
  72.  İNSANI İYİLİK YAŞATIR:
  73.  KUL VE KAMU HAKKI
  74.  KAKİKİ SEVGİ;ALLAH'I SEVMEK,ALLAH İÇİN SEVMEK.
  75.  HZ. PEYGAMBER VE BİRLİKTE YAŞAMA AHLAKI.
  76.  DÜNYA BİZE,BİZ BİRBİRİMİZE EMANETİZ.
  77.  MANEVİ ÇOŞKUNUN ZİRVESİ: ÜÇ AYLAR
  78.  KALBİN CİLASI: TÖVBE VE İSTİĞFAR
  79.  CANA CAN OLMAK: AİLE
  80.  MİRAÇ KANDİLİ
  81.  BOŞ ŞEYLERİ TERK EDEREK HAYATI ANLAMLI KILMAK.
  82.  TEVBEMİZ BERATIMIZ OLSUN
  83.  KUR'AN AYINDA KUR'AN'LA BULUŞALIM;
  84.  VAKİT İYİLİK VAKTİ:BU RAMAZAN VE HER ZAMAN
  85.  TEHVİD İLE GELEN VAHDET
  86.  CENNET KAPILARININ ANAHTARI YETİMLER
  87.  KADİR GECESİ ,KADİR BİLENLER İÇİNDİR.
  88.  YARATAN RABBİNİN ADIYLA OKU
  89.  KERBALAYI DOGRU ANLAMAK.
  90.  PEYGAMBERLER, İNSANLIĞIN YOLUNU AYDINLATAN REHBERLERDİR
  91.  HER İNSAN ALLAH'IN BİR AYETİDİR;
  92.  ZİKİR;KALPLERE HAYAT VEREN İKSİR
  93.  KÜRESEL TERÖRÜN HEDEF ALDIGI DİN;İSLAM
  94.  RABBİMİZ;BİZİ DOSDOĞRU YOLA İLET!
  95.  İMTİHANIN ADI:FİTNE.
  96.  SÖZ AHLAKI
  97.  AHİRETE İMAN
  98.  GÜN MİLLETCE KENETLEME GÜNÜDÜR.
  99.  EN BÜYÜK BOZGUNCULUK.
  100.  KULLUK SADECE ALLAHA ÖZGÜDÜR.
  101.  ZAFER AYI AĞUSTOS
  102.  ÖRNEK ÜMMET OLABİLMEK
  103.  YERYÜZÜNÜN KÜÇÜK VE ONURLU HALİFESİ ÇOCUK
  104.  AVUSTRALYA GENEL VALİSİNİN CEMİYETİMİZİ ZİYARETİ
  105.  HER ZORLUKLA BERABER BİR KOLAYLIK VARDIR
  106.  NAMAZI ZAYİ ETMEK
  107.  FİTRE VE ZEKAT BİLGİLERİ
  108.  CENNETE GÖTÜREN AMEL DOĞRULUKTUR.

  SAMİMİYET VE TEVAZU
Samimiyet  ve Tevazu.
 
İnsan çok yönlü ve özellikli bir varlıktır. Kendisine göre hayalleri ve beklentileri vardır. Öyle ki bazılarının plan ve düşüncelerine bir değil birkaç ömür bile yetmez. Şüphesiz ki bu istek ve arzu; düşünme, araştırma, değerlendirme, ders ve ibret almaya yönelik olduğu müddetçe yararlı olabilir. Çünkü kişinin içinde yaşadığı çevreyi tanıması, onlarla ilişkilerini düzenlemesi ve toplumla bütünleşmesi ayrı bir önem arz etmektedir. Hemen hatırlatmak gerekir ki gelecekle ilgili olup biten olayları analiz ederek doğru bir şekilde değerlendirmenin, insanları harekete geçirmenin ve inandırıcı olmanın en etkili yolu; samimi, dürüst ve tevazu sahibi olmaktır. Batılı sosyolog Duclos insani ilişkiler açısından tevazunun önemli bir davranış biçimi olduğunu şöyle ifade etmektedir: “İyilik ve tevazu, bütün düşmanlıkları yener. Bu nedenle başarı ve zafere ilave edilecek yegâne süs tevazudur.” (Bilal Eren, Güzel Sözler Antolojisi, c.2, s. 278.) Bu itibarla biz bu yazımızda; stres, gerginlik, kırgınlık, gurur, kibir ve aşırılıkların arttığı çağımızda “Tevazu ve Samimiyet” konusu üzerinde durmak istiyoruz. Ömrü, yetkisi ve gücü sınırlı olan nice insan, bazen gereğinden fazla hayal, gurur ve kuruntularla kendisine haksızlık etmektedir.

Tevazu; alçak gönüllü olmak, kendi hatasını fark etmek, nefsine haddinden fazla değer vermemek, gurur ve kibirden uzak bir hayat tarzını yaşamaktır. Böylece Allah’ın takdir ettiğini gönül hoşluğu ile kabul edip “lütfun da hoş, kahrın da hoş” diyerek O’na teslim olmaktır. Nitekim Yüce Allah da; mütevazı insanların davranışlarını açıklarken; “Rahman’ın kulları, yeryüzünde vakar ve tevazu ile yürüyen kimseleredir.” buyurmuştur. (Furkan, 63.) Görülüyor ki bu vasfı taşıyanlardan maksat; alçakgönüllü, huzur ve vakar içinde olan kimselerdir. Bunlar şımarıp böbürlenmezler ve Allah’ın nimetlerini küçük görmezler. Hz. Peygamber (s.a.s.) ise bu hususta; “Allah bana birbirinize karşı mütevazı olup alçak gönüllü davranmanızı ve hiçbir kimsenin diğer bir kimseye karşı böbürlenmemesini vahyetti.” buyurmuştur. (Müslim, Cennet, 16.) Hz. Ömer (r.a.) de konumuzla ilgili şöyle bir olayı nakletmektedir: “Bir gün izin alarak Hz. Peygamber (s.a.s)’in huzuruna girdim. Baktım ki üzerinde oturduğu hasır vücudunda iz bırakmıştır. Çevresinde bir avuç arpa, deri bir kırba ve bir miktar selem yaprağı bulunuyordu. Bu manzarayı görünce ağlamaya başladım. Bana; ya Ömer niçin ağlıyorsun? Dedi. Ben de, ey Allah’ın elçisi nasıl ağlamayayım? Şu hasır, vücudunda iz bırakmış. İçinde bulunduğun odada da fazla bir şey yok. Hâlbuki Kayser ile Kisra ırmakların kenarında, meyveler içinde yaşıyor. Fakat siz Allah’ın elçisi olduğunuz halde bu mütevazı ortamda yaşıyorsunuz. Bunun üzerine Allah’ın Rasulü doğruldu ve şöyle dedi. “Ya Ömer, dünya nimetlerinin onlara, ahiret nimetlerinin de bize ait olmasına razı değil misin?” buyurdu. (Müslim, Talak, 5.)

Tasavvuf mensupları da; tevazu ve alçak gönüllülüğe çok önem vermişlerdir. Bunlara göre tevazu insanlara; şefkat, merhamet ve yumuşaklıkla davranmaktır. Kimden gelirse gelsin, hakkı kabul etmektir. Bu anlamda izzet, şeref, hürriyet ve itibar da tevazudadır. Böylece tevazunun sosyal hayata yansıması gerektiği vurgulanarak bunun, bütün insanlarda güzel olduğunu ancak zenginlerde daha değerli olduğu belirtilmiştir. Buna karşılık kibir ve gururun da bütün insanlarda çirkin olduğu ancak fakirlere hiç yakışmadığı ifade edilmiştir. Hal böyle olunca kişinin büyüklüğü tevazusunun zenginliği, küçüklüğü ise; kibir ve gururunun çokluğu ile orantılıdır. Bu nedenle akıllı, bilgili, erdemli insanlar daima alçak gönüllü ve ağır başlı olmuşlardır. Bunun en güzel örneğini Hz. Peygamber (s.a.s.)’in yaşantısında görmek mümkündür. Çünkü o; gurur ve kibri kınayarak Müslümanların birbirlerine karşı mütevazı olmalarını emretmişlerdir. Bu bağlamda İslam ahlak geleneğinde tevazu, bir peygamber hasleti olarak kabul edilmiştir. Nitekim Yüce Allah, az önce işaret edildiği gibi kullarının davranışlarını sınıflandırırken tevazu ve alçakgönüllülüğe şöyle işaret etmiştir: “Rahman’ın kulları, yeryüzünde vakar ve tevazu ile yürüyen kimselerdir. Cahiller onlara laf attıkları zaman, “selam” der (geçer) ler.” (Furkan, 63.) Burada müminlerin; ağır başlı, vakar sahibi, yumuşak ve tevazu gibi ortak bir paydaya sahip oldukları vurgulanmıştır. Diğer taraftan kendini beğenmiş, saldırgan, gururlu ve kibirli insan tipi kınanmıştır. Bunların barbarlık davranışlarıyla Müslümanlara sataşmaları durumunda, müminlerin selamla karşılık vererek aldırış etmemeleri uygun görülmüştür. Çünkü asıl uygarlık ve olgun ahlak; Müslümanların, Allah’ın huzurunda tevazu, huşu ve samimiyetle durup ibadet etmeleri ve içten gelen bir teslimiyetle gayba inanmalarıdır.

Ancak bir yanlış anlamayı önlemek için tevazu ve alçakgönüllülüğün zilletten farklı olduğunu hatırlatmak gerekir. Mümin hakkın karşısında susmayı, ezikliği, küçümsenmeyi ve değerlerinin incitilmesini kabul edemez. Tersine haksızlığın ve yanlışların karşısında dikkatli ve temkinli davranmalıdır. Allah müminlerin bu hallerini şöyle bildirmiştir: “Muhammed Allah’ın Rasulüdür. Onunla beraber olanlar, inkârcılara karşı çetin, birbirlerine karşı da merhametlidirler...” (Fetih, 29.) Görüldüğü gibi müminler; kendi aralarında şefkatli, merhametli ve nazik davranırlar. Zekâ, yetenek, güç ve servetlerini toplumun barış ve huzuru için kullanırlar. Birbirlerine karşı bir baskı ve fırsat olarak değerlendirmezler. Ancak şu kadar var ki, halk arasında fesat çıkaran, huzur bozan ve haksızlık yapan olursa onlara karşı dikkatli, temkinli, sert ve dirençli olmakta tereddüt etmezler.

Allah katında makbul olan tevazu, itidal üzere olanıdır. Bu da, her hak sahibine alacağını vermektir. Halka karşı mütevazı olmak ise; huzur ortamını sağlamak, söz ve konuşmalarında, güler yüzlü ve umut verici olmak, sorulara yumuşak cevap vermek, davetlere icabet etmek, ihtiyaçları karşılamak ve kendisini halktan üstün görmemektir. Bir gün adamın biri Peygamberimiz’in huzuruna gelince, peygamberlik heybetinden, titremeye başlamıştı. Durumu fark eden Hz. Peygamber (s.a.s.) şöyle buyurmuştur: “Kendine gel! Ben bir hükümdar değilim. Ben ancak, Kureyş kabilesinden, kurumuş et yiyen bir kadının oğluyum!” (İbn-i Mace, Sünen, c. 2, s. 1100.)

Yeri gelmişken şu ibretli olayı da hatırlatmakta yarar vardır: Hz. Peygamber (s.a.s.) Kâbe’nin çevresinde otururken bazen yanına kimsesizler ve fakirler gelirdi. Allah’ın elçisi bizzat kendisi onlarla ilgilenir, sohbet eder ve yardımcı olurdu. Müşrikler bu durumu görünce yüzlerini çevirerek; “Allah’ın aramızdan kendilerine hidayet ve ihsanda bulunduğu kimseler bunlar mı? Biz bunların arkasından mı gideceğiz? Diyerek onları küçümsemişlerdir. Şayet onları yanından uzaklaştırırsa kendisini ziyaret edebileceklerini ifade etmişlerdir.” Fakat buna rağmen Hz. Peygamber (s.a.s.) bu gariplere sahip çıkmış ve onları meclislerine alıp beraber oturmaya devam etmiştir. (M. Asım Köksal, İslam Tarihi, c.11, s. 468.) Görüldüğü gibi müşrikleri bu duruma sevk eden ister zenginlik olsun, ister soy farkı olsun temelinde gurur, kibir ve bilgisizlik vardır.

Allah insanlara; ibret olması açısından Hz. Musa (a.s.) döneminde hazinelerinin anahtarlarını, yalnız başına taşıyamayacak kadar mal ve servete sahip olan ve bununla övünen “Karun’u” örnek göstererek şöyle buyurmuştur: “Böbürlenme! Çünkü Allah, böbürlenip şımaranları sevmez.” (Kasas, 76.) Gerçekten böbürlenen insanın yüzü asık ve soğuk olur. Bir mecliste uzun süre duramaz. Dursa bile etrafında kimse kalmaz. Bu yüzden böbürlenen kişi aslında farkında olmadan kendisine de haksızlık etmektedir. Herkes ondan rahatsızdır. Onunla komşuluk ve arkadaşlık bile zordur. Dolayısıyla mal ve servet onu fazla mutlu etmemektedir. Nitekim Lokman suresinin on sekizinci ayetinde de bu husus açık bir şekilde belirtilmiştir: “Küçümseyerek surat asıp insanlardan yüz çevirme ve yeryüzünde böbürlenerek yürüme! Çünkü Allah, hiçbir kibirleneni, övüneni sevmez.” Bu ayette Lokman, oğluna; kibir ile yüzünü insanlardan çevirmemesini, yeryüzünde böbürlenerek yürümemesini hatırlatmaktadır. Ayrıca Allah’ın kendisini beğenmiş ve kendisini öven insanları sevmediğini belirtmektedir. Şu ayet-i kerimede ise; böbürlenmenin boş, anlamsız bir kuruntu ve kötü bir huy olduğu, kişi büyüklük taslasa da yeri yaramayacağı, boyunun da dağlara ulaşmayacağı açıkça ifade edilmektedir. Bütün buna rağmen anlamsız bir kuruntu ile inadında ısrar ederse Allah’ın kendisini beğenen insanları sevmediği vurgulanmaktadır: “Yeryüzünde böbürlenerek yürüme. Çünkü sen yeri asla yaramazsın, boyca da dağlara asla erişemezsin.” (İsra, 37.) Aslında yeryüzünde böbürlenerek dolaşmak, kişinin boş kuruntulara kapılmaktan başka bir şey değildir. Hz. Peygamber (s.a.s.) kibrin, kötü bir huy olduğunu hatırlatmış ve kalbinde zerre kadar kibir bulunan kimsenin cennete giremeyeceğini bildirmiştir. Bunun üzerine bazıları “ya Rasulellah insan elbisesinin güzel olmasını ve ayakkabısının yeni olmasını sever.” Dediler. Hz. Peygamber (s.a.s.); “Şüphesiz Allah cemil (güzel) dir. Güzelliği sever. Kibir ise, hakkı inkâr etmek ve insanları hor görmektir.” (Müslim, İman, 39.)

Diğer hadislerde de kibir; gerçeği inkâr etmek, hakkı kabul etmemek, insanı küçümsemek ve hor görmek olarak değerlendirilmiştir. Buna göre kibir; tevazunun karşıtı olarak “kişinin kendisini üstün görmesi ve başkalarına aşağılayıcı davranışlarda bulunması” şeklinde algılanmıştır. Hz. Peygamber (s.a.s.)’in şu hadisi de bu açıklamaya ışık tutmaktadır: “Dikkat edin, size cennet ehlini haber veriyorum: Bunlar; zayıf ve aynı zamanda mütevazı olan kimselerdir. Onlar Allah üzerine yemin etseler, Allah onları yeminlerinde muhakkak haklı çıkarır. Yine dikkat edin, size ateş ehlini haber veriyorum: Her katı yürekli, her hilekâr aldatıcı ve her ululuk taslayandır.” (Buhari, Edeb, 61.)

Yukardan itibaren açıklandığı gibi mütevazı ve samimi olmak sadece birey merkezli bir olay değildir. Tarih boyunca birlikte ve birbirine muhtaç olarak yaşayan fert, toplum ve devletlerin karşılıklı sorumlulukları vardır. Daha doğrusu bunlar bir vücudun değişik organları gibi tamamlayıcı unsurlardır. Diğer bir ifade ile biri diğerinin alternatifi değildir. Bir insanın nerede ne zaman dünyaya geleceği, ırkı, rengi ve dilinin nasıl olacağı da çoğu kez kendi tercihinin dışında bir olaydır. Diğer taraftan bunlar; biraz da zorunlu olarak aynı coğrafyayı, iklimi ve sosyal mekânları paylaşmaktadır. İşte bütün bu zorunluluklara ve ortak değerlere rağmen insanların birbirilerinin varlıklarına tahammül etmemelerini anlamak mümkün değildir. İçinde yaşadığımız modern çağın ve medeniyetin birikimine rağmen insanlar hâlâ birbirlerinin varlığını kabul etmiyor, onu dışlıyor, aç, susuz, hor, hakir ve sefil kalmasına rıza gösteriyorsa oturup her şeyi yeniden ele almak gerekiyor. Kaldı ki bugün sahip olunan nimetler ve fırsatlar hiç kimsenin tekelinde değildir. Dün o nimetler bizden öncekileri oyalamıştı. Bugün bizi oyalıyor, yarın da başkalarını oyalayacaktır. Doğal olarak insanı olduğundan fazla meşgul eden mal, mülk, makam, mevki ve diğer süsler sıkça el değiştirmektedir.

Şayet insan kendi yaratılışı, varlığının nedeni ve hikmeti üzerinde yoğunlaşırsa, çevresiyle daha rahat ve barışık olabilir. Çünkü Allah bütün insanları en güzel bir şekilde yaratmıştır. Birbirlerinden üstünlükleri ve faziletleri ancak Allah’ın emir ve yasaklarına hassasiyet göstermekle derecelendirilebilir. Hal böyle olunca hiç kimsenin diğerine karşı gurur, kibir, öncelik ve üstünlük iddiasında bulunması doğru değildir. Allah varlıklar üzerinde büyüklük ifade eden sıfatları sadece kendi uhdesinde tutmuştur. Zaten insan hayatı; çocukluk ve ihtiyarlık dönemleri başta olmak üzere aciz ve zayıf olarak yaratılmıştır. Bakınız Yasin suresinin altmış sekizinci ayeti; insanın organik ve zihinsel yeteneklerinin gitgide nasıl zayıfladığını veciz bir şekilde ortaya koymaktadır: “Kime uzun ömür verirsek onu yaratılış çizgisinde tersine çeviririz. Hiç düşünmezler mi?” İnsanın; kendisine verilen ömür, mal, mülk ve makamı, bitmez tükenmez bir sermaye ve fırsat olarak değerlendirmesi büyük bir yanılgıdır. Oysaki Allah uzun ömür verdiği kimselerin bünyelerini zamanla baş aşağı eder. Belleri bükülür. Yüzleri kırışır. Hafızaları zayıflar. Öyle ki bir kısmı hayatlarının başlangıcında olduğu gibi bir şey bilmez duruma gelir. Bu ilahî yasalarının bir sonucudur. Onu düzenleyen Allah’tır. Zaten iyi düşünenler bütün bu sürecin Allah’ın tedbirleriyle şekillendiğini anlar ve yalnız O’na tam tevazu, samimiyet ve teslimiyet içinde kulluk eder. (Bkz: Prof. Dr. S. Ateş, Yüce Kur’an’ın Çağdaş Tefsiri, c. 7, s. 358.)

 
 
Copyright © 2006 by BTICC. All rights reserved.

Digital World IT